Ανθρώπινες σχέσεις

Αναγνωριζοντας τις αναγκες μας

«Tο εγώ, μόνο εξαιτίας της συντομίας και της μοναχικότητας στην οποία υπόκειται κάθε εγώ και κάθε εσύ, εκφέρεται με τόση έμφαση. Δεν είναι έπαρση, καθόλου εγωπάθεια. Είναι επείγον κάλεσμα κάποιου ρήματος δίπλα του, όπως: εγώ βρέχομαι. Δηλαδή, κοίταξέ με»
Φιλοπαίγμων μύθος, Κική Δημουλά

Πόσο όμορφα και απαλά, κατορθώνει η Κική Δημουλά μέσα σε λίγους μόνο στίχους να απενοχοποιήσει τη λέξη «εγώ». Να την ξεφορτώσει από της ταύτιση της με το αρνητικό περιεχόμενο του εγωισμού, όπως μέσα από την εκπαίδευση και την ανατροφή μας μάθαμε να την αντιλαμβανόμαστε, και να τη ντύσει με το πραγματικό της νόημα.

Ότι δηλαδή τα ανθρώπινα όντα έχουμε ανάγκες, τις οποίες οφείλουμε για το καλό το δικό μας, και κατ’ επέκταση το καλό των άλλων, πρώτον, να τις εκφράζουμε και δεύτερον, να τις καλύπτουμε. Ωστόσο, οι περισσότεροι από εμάς, ακόμα και στη σκέψη αυτή τρομάζουμε, καθώς θεωρούμε ότι κάτι τέτοιο θα σήμανε αυτόματη αποποίηση του τίτλου του καλού παιδιού, που με τόσο κόπο έχουμε προσπαθήσει να κατακτήσουμε, ήδη από την παιδική μας ηλικία.Το καλό παιδί δεν έχει απαιτήσεις, δεν έχει ανάγκες. Απλά υπακούει και συμμορφώνεται. Είναι η στρατηγική που έχει αναπτύξει προκειμένου να διατηρήσει την αγάπη των άλλων, και φυσικά, είναι μία στρατηγική που αναπαράγει και στην ενήλικη ζωή του. Και μπορεί να μην εκφράζει τις ανάγκες του, δεν είναι όμως τόσο εύκολο να κάνει το ίδιο και με τα συναισθήματά του.Το συναίσθημα που συνήθως κυριαρχεί είναι η δυσαρέσκεια και ο θυμός προς το άτομο εκείνο το οποίο κάθε φορά θεωρεί ότι έχει την ευθύνη να του καλύψει τις ανάγκες. Πρόκειται όμως για ανάγκες που ποτέ δεν εκφράστηκαν άμεσα, άρα πώς να καλυφθούν από οποιονδήποτε; Ο Marsall Rosenberg στο βιβλίο του «Non-violent communication, a language of life», χαρακτηριστικά αναφέρει ότι η επίκριση προς κάποιον αποτελεί συγκεκαλυμμένη έκφραση μιας μη ικανοποιημένης ανάγκης μας.
Ενώ σε κάποιες περιπτώσεις διακυβεύεται ο τίτλος του καλού παιδιού, σε κάποιες άλλες αυτό που διακυβεύεται είναι ο τίτλος του δυνατού ή του τέλειου παιδιού. Εκφράζοντας τις ανάγκες μας, δηλώνουμε εμμέσως ότι δεν είμαστε αυτάρκεις, ότι δηλαδή εξαρτόμαστε από τους άλλους ανθρώπους, κάτι το οποίο μας καθιστά αυτομάτως ευάλωτους στο να πληγωθούμε. Αποκαλύπτουμε το αδύναμο κομμάτι μας,και φοβόμαστε για τον τρόπο με τον οποίο οι άλλοι θα χειριστούν αυτή μας την αποκάλυψη.
Ας κάνουμε το πρώτο βήμα,ας αναγνωρίσουμε τη μη τελειότητα μας, την αδύναμη μας πλευρά και ας την τιμήσουμε, δίνοντας της την προσοχή και την κατανόηση που της αξίζει.

Advertisements