Βιβλία

Η δυναμη του τωρα

Ο πόνος που δημιουργούμε είναι πάντα μια μορφή μη αποδοχής, μια μορφή υποσυνείδητης αντίστασης σε αυτό που υπάρχει. Στο επίπεδο της σκέψης, η αντίσταση παίρνει τη μορφή επίκρισης. Στο συναισθηματικό επίπεδο παίρνει τη μορφή αρνητικότητας. Η ένταση του πόνου εξαρτάται από την ένταση της αντίστασης στην παρούσα στιγμή, και αυτή με τη σειρά της εξαρτάται από το πόσο δυνατά είμαστε ταυτισμένοι με το μυαλό μας. Το μυαλό πάντα προσπαθεί να αγνοήσει το παρόν και να αποδράσει από αυτό. Με άλλα λόγια, όσο περισσότερο είμαστε ταυτισμένοι με το μυαλό μας, τόσο πιο πολύ υποφέρουμε. Ή μπορούμε να το θέσουμε διαφορετικά: όσο περισσότερο ικανοί είμαστε να τιμούμε και να αποδεχόμαστε το Τώρα, τόσο περισσότερο απελευθερωνόμαστε από τον πόνο και από το εγωιστικό μυαλό.

Γιατί το μυαλό έχει τη συνήθεια να αρνείται ή να αντιστέκεται στο παρόν;Διότι δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς το χρόνο, ο οποίος είναι το παρελθόν και το μέλλον, οπότε αντιλαμβάνεται το άχρονο Τώρα ως απειλή. Ο χρόνος και το μυαλό είναι στην ουσία αδιαχώριστα.

Φανταστείτε τη Γη χωρίς την ανθρώπινη ζωή, κατοικημένη μόνο από φυτά και ζώα.Θα είχε και τότε παρελθόν και μέλλον;Θα μπορούσαμε ακόμα να μιλάμε για το χρόνο; Η ερώτηση «Τι ώρα είναι;» ή «Ποια είναι η ημερομηνία σήμερα;»-αν υπήρχε κάποιος εκεί για να το ρωτήσει-θα ήταν χωρίς νόημα.Η οξιά ή ο αετός θα σάστιζαν μια τέτοια ερώτηση. «Τι ώρα;» θα ρωτούσαν. «Φυσικά, είναι τώρα. Ο χρόνος είναι τώρα. Τι άλλο υπάρχει;».
Ναι, χρειαζόμαστε το μυαλό, όπως επίσης και το χρόνο, προκειμένου να λειτουργήσουμε σε αυτό τον κόσμο, αλλά έρχεται ένα σημείο όπου καταλαμβάνουν τη ζωή μας, και τότε η δυσλειτουργία, ο πόνος και η θλίψη εγκαθίστανται.
Το μυαλό, για να διατηρήσει τον έλεγχο, ψάχνει διαρκώς να καλύψει την παρούσα στιγμή με παρελθόν και μέλλον, και έτσι, καθώς η ζωτικότητα και η άπειρη δημιουργική ικανότητα της Ύπαρξης, η οποία είναι αδιαχώριστη από το Τώρα, καλύπτεται από το χρόνο, η αληθινή μας φύση επισκιάζεται από το μυαλό. Όλοι υποφέρουν κάτω από αυτό το βάρος, αλλά συνεχίζουν να προσθέτουν σε αυτό κάθε στιγμή που αγνοούν ή αρνούνται αυτή την πολύτιμη στιγμή ή την υποβιβάζουν σε ένα μέσο ώστε να φτάσουν σε μια μελλοντική στιγμή, η οποία υπάρχει μόνο στο μυαλό τους και όχι στην πραγματικότητα.
Αν δε θέλουμε πια να δημιουργούμε πόνο για τον εαυτό μας και για τους άλλους, θα πρέπει να σταματήσουμε να δημιουργούμε χρόνο, η τουλάχιστον όχι παραπάνω από ότι είναι απαραίτητο προκειμένου να διαχειριζόμαστε τις πρακτικές πλευρές της ζωής. Πώς να σταματήσουμε να δημιουργούμε χρόνο; Συνειδητοποιώντας βαθιά ότι η παρούσα στιγμή είναι το μόνο που πραγματικά έχουμε. Κάνοντας το Τώρα το κύριο σημείο εστίασης της ζωής μας. Ενώ πριν ζούσαμε στο χρόνο και κάναμε σύντομες επισκέψεις στο παρόν, τώρα ας μένουμε στο παρόν και ας κάνουμε σύντομες επισκέψεις στο παρελθόν και στο μέλλον, όποτε απαιτείται να ασχοληθούμε με πρακτικά θέματα.Ας λέμε πάντα ναι στην παρούσα στιγμή. Τι θα μπορούσε να είναι πιο μάταιο, πιο τρελό, από το να δημιουργούμε εσωτερική αντίσταση σε κάτι που ήδη υπάρχει; Τι θα μπορούσε να είναι πιο τρελό από το να αντιστεκόμαστε στην ίδια τη ζωή,η οποία είναι τώρα; Ας παραδοθούμε σε αυτό που υπάρχει. Ας πούμε «ναι» στη ζωή και θα δούμε πώς η ζωή θα αρχίσει ξαφνικά να δουλεύει για εμάς και όχι εναντίον μας.

«The Power of Now», Eckhart Tolle, New World Library

Advertisements